محرم میاید

و

دلها دوباره

راهی بین الحرمین می شوند .

قربان دلی که در کربلا به جا ماند .

---------------

وبلاگ دیگریم با نام تاماه راهی نیست که به نامم در لینک هاست در خدمت شماست .

                                                                                 از وبلاگ دست نوشته ها

عبدالرضا روضه سرا از بچه های مسجد کرناسیان دزفول بود. سال ۶۷ در والفجر ده به شهادت رسید. قصه شهادتش را بعد می نویسم. اگر حافظه ام یاری کند یکی دو پست را به او اختصاص می دهم.  عبدالرضا بچه شوخ طبعی بود. اما گاهی آنقدر جدی می شد که  نمی توانستیم حدس بزنیم که الان واقعا جدی است یا شوخی شوخی جدی شده است. گاهی وقتها سربسر بچه های مسجد می گذاشت.من چند نمونه اش را می نویسم.

۱- روزی مسعود فتحی - که او هم در کربلای چهار شهید شد - کفشهای ورزشی اش را گم کرده بود. مرتب از دیگران در مورد کفشهایش می پرسید. تمام گوشه و کنار مسجد را گشت اما پیدا نکرد. وقتی عبدالرضا فهمید که مسعود دنبال کفشهایش می گردد کاغذی برداشت و روی آن نوشت " یک جفت کفش ورزشی پیدا شده است صاحبش به زیر زمین مسجد مراجعه کند." بعد آن را روی تابلو اعلامیه های سالن مسجد چسباند. یکی دو ساعت بعد مسعود را دیدیم که از سی چهل پله زیر زمین نفس زنان و عصبی بالا آمد. از او پرسیدند چرا اینقدر عصبانی هستی. رفت نوشته را از روی تابلو کند و آورد و با صدای بلند گفت کدام ... این را نوشته؟ عبدالرضا که آنجا حاضر بود مثل همه که بی خبر بودند خودش را به تجاهل زد و گفت مگر چی شده. مسعود گفت یکساعت است تمام زیر زمین مسجد را گشتم و کفشی ندیدم. البته واقعا هم کفشی در کار نبود. عبدالرضا مسعود را سرکار گذاشته بود....

۲- ... یکی از بچه های مسجد علاقه عجیبی به موتور هندا ۱۲۵ داشت. هر وقت خاطره تعریف می کرد حتما موتور هندا ۱۲۵ هم توی خاطره اش پیدا می شد. به قول امروزی ها عشق موتور داشت. اما ... انسان زحمتکشی بود. روزها کارگری می رفت و شبها بسیج می آمد. روزهای جمعه هم روزهای استراحت و گشت و گذارش بود. یکی از شبهای جمعه عبدالرضا در قالب یک ناشناس به تلفن مسجد زنگ زد و گفت با ... کار دارم. خبرش کردند و آمد پای گوشی گفت بفرمایید من ... هستم. عبدالرضا با کمی تغییر صدا به او گفت استاد ... یک زمینی هست که دوست داشتیم بیایی برایمان متر کنی و اگر خدا خواست می خواهیم ساختمان بنا کنیم. او هم گفت مشکلی نیست. کجا همدیگر را ببینیم. عبدالرضا هم گفت اگر حاضر باشی فردا صبح سر ساعت ده با یک موتور هندا ۱۲۵ نو دنبالت می آیم. فردا صبح ساعت از ۱۱ گذشته بود و ... تسبیح در دست مرتب ساعتش را نگاه می کرد و کوچه  مسجد را تا انتها می رفت و بر می گشت. از او پرسیدیم فلانی منتظر کسی هستی . ... گفت یک آدم بی شعور دیشب زنگ زده و قرار بوده ساعت ده با یک موتور هندا ۱۲۵ نو دنبالم بیاید و برویم زمینش را متر کنم. الان نزدیک ظهر است و هنوز نیامده و تمام روز جمعه ام را خراب کرد... .

منتظر باشید و تا آن روز که نزدیک است مهمان وبلاگها ی دیگر دوستان عزیز از جمله نامهای زیبایی که در پیوندها امده اند باشید. 

عید رمضان امد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این امد و صد حیف که آن رفت

میخواد ماه دیده بشه .

میخواد دیده نشه .

 تو خودت ماهی

عیدت مبارک !

روز اخر چقدر  عرفانی است

چشمهایم عجیب بارانی است

عطر جنت تمام شد افسوس

اخرین لحظه ها ی مهمانی است

کم کم  غروب ماه خدا دیده می شود

صد حیف از این بساط که برچیده می شود

در این بهار رحمت و غفران و مغفرت

خوشبخت ان کسی است که بخشیده می شود

رمضان رفت ولی کاش صفایش نرود

سحر و جوشن و قرآن و دعایش نرود

کاشکی پر شده باشد دلم از نور سحر

همره روزه وافطار / نوایش نرود

فطر آمده خوردنی فراوان بخورید   

پیتزا و کباب  مرغ بریان بخورید

دزدانه اگر در رمضان می خوردید

شوال رسیده پس نمایان بخورید

گلخنده شوال به ناهید مبارک

ابروی خوش ماه به خورشید مبارک

آمد خبر از عرش / وداع زمضان است

عید است به یاران خبر عید مبارک

عبدالرحیم سعیدی راد

مالید دو چشم و گفت: ها... روز شده؟
گفتم: بخور این چای که لب سوز شده

پرسید به خنده: عید فطر است مگر؟
گفتم پَ نَ پ َ دوباره نوروز شده!

عبدالکریم خاضعی نیا

دانشجو رشته مهندسي مخابرات دانشگاه تهران بودم كه تهران براي اولين بار هدف موشك هاي ارتقاء يافته صدام قرار گرفت . موشك ها از سر جنگي بسيار كوچكي برخوردار بودند و قدرت انفجاري و صداي كمي داشتند . در ضمن قدرت تخريب آنها در مقايسه با موشك هايي كه به دزفول اصابت مي كرد بسيار ناچيز بود . بگونه اي كه مردم تهران از بمباران هوايي بيشتر از موشك ها مي ترسيدند . !

برد موشك ها به گونه اي بود كه وقتي به آسمان تهران مي رسيدند ديگر مانند يك هواپيما بودند كه سوخت آن تمام شده و در حال سقوط كردن بود و بي تعادل به اين طرف و آن طرف مي رفتند . خلاصه طولي نكشيد كه دانشگاههاي تهران تعطيل شد . لذا تصميم گرفتم كه به جبهه اعزام شوم . وارد لشكر 7 كه شدم مرا به گردان مخابرات واحد ارتباطات معرفي كردند  و بي سيم چي لشكر شدم.

عمليات والفجر 10 بود و ما در منطقه آزاد شده و عقبه لشكر در روستاي گچينه عراق بودم. منطقه در دامنه غربي ارتفاعات زاگراس بود و  در بهار و تابستان بسيار خوش اب و هوا و سرسبز بود به گونه اي كه براي مثال ملخ هايي به اندازه گنجشك داشت.

شب عيد فطر رئيس ستاد لشكر مرا خواست و دستور داد كه به تمام واحد ها اطلاع دهم كه فردا سحر در محل تبليغات لشكر جهت اقامه نماز عيد فطر جمع شوند . من هم به كليه واحد ها ابلاغ كردم . واحد تبليغات در دره اي واقع بود كه دور آن را ارتفاعات محاصره كرده بود . خودم هم سحرگاه و قبل از طلوع آفتاب در محل بودم .

نماز عيد كه تمام شد . امامِ نماز پشت تريبون رفت و در حال گفتن اين جمله بود كه "نماز عيد فطر دو خطبه مستحبي دارد" كه من دو جنگنده عراقي را ديدم كه از دور مستقيم بسمت  دره ما و جمعيت مي آمدند . من توجه نفر بغل دستي خود را به آن دو جنگنده جلب كردم . وقتي ديديم كه تا آن لحظه جنگنده ها بمب هاي خود را رها نكرده اند!. بيم آن را دادم كه با ديدن جمعيت ما ، بمب ها را روي جمعيت هدف گيري كنند . لذا با در دست گرفتن پوتين هايمان محل را ترك كرديم .ولي جمعيت هنوز متوجه خطر نشده بود . ما از يكي از ارتفاعات تا نصفه بالا رفتيم كه يكي از فرماندهان پشت تريبون قرار گرفت و فرمان "يگان ها بسمت واحد هاي خود" را صادر كرد . از بالا مي ديديم كه جمعيت مثل يك گل باز ميشود و هر كس به طرفي پراكنده شد .رزمندگان گردان هاي مختلف از جمله گردان هاي بلال و گردان مالك‏اشتر شوشتر  و غيره در جمعيت وجود داشت .

جنگنده ها در حال بمباران شيميايي شهرهاي خرمال، حلبچه و منطقه بودند و براي فرار از دفاع موشكي خودي  به دره ما مي آمدند تا آنجا دور زده و به سمت عراق باز گردند . لذا اكثر جنگنده هاي عراقي كه تعداد آنها زياد بود به دره مقر ما سر ميزدند

طولي نكشيد كه بلاخره  دو جنگنده عراقي شيرجه زدند و روي ارتفاعي كه ما تا نصفه بالا رفته بوديم بمب هاي شيميايي رها كردند .

تمام رزمندگان كه براي نماز عيد فطر آمده بودند ماسك شيميايي همراه نداشتند .لذا مي بايست تا محل خود مي دويدند  تا ماسك هاي خود را بردارند . ما هم بسمت فرماندهي لشكر دويديم . اگر مي دويديم حدود نيم ساعت با سنگرهايمان فاصله داشتيم . وقتي رسيديم ماسك هايمان را برداشتيم و آن را به سرمان گذاشتيم .

خوشبختانه باد بسمت ايران بود و كسي شيميايي نشد . الا دو سه نفر كه روي ارتفاع بودند.

رهسپار قدیمی ( مصطفی )

ماه رمضان سال 1365 مصادف با اردیبهشت و خرداد آن سال بود . به گردان بلال ماموریت پدافندی فاو را داده بودند .

با تشکیل گردان چند روزی را در پلاژ گذرانیدیم ، بخاطر شرایطی که در منطقه پیچ انگیزه بوجود آمده بود دو گروهان قائم و فتح از گردان به منطقه اعزام شد . دو سه روزی را در منطقه فکه ماندیم و چون عملیاتی صورت نگرفت به عقب و پلاژ برگشتیم .

چند روز بعد گردان برای انجام ماموریت جدید به روستای چویبده آبادان حرکت کرد . حوالی غروب بود که به آنجا رسیدیم ، نخستین استقبال کنندگان از ما پشه کور های آنجا بودند که محض دیدن ما چنان خونی از ما خوردند که بعد سیر شدن قادر به بلند شدن از روی دست و بالمان نبودند !

 شب اول را هر طوری بود با این پشه ها سر کردیم و روز بعد بچه های تدارکات خدا خیرشان دهد به داد ما رسیدند و برای همه بچه های گردان پشه بند تهیه کردند .

ایام حضورمان در روستای چویبده مصادف با ماه مبارک رمضان بود ، گرچه توفیق گرفتن روزه را نداشتیم اما بچه ها در انجام فرائض دیگر این ماه هیچ کوتاهی نمی کردند . مراسم شب های احیاء و سوگواری حضرت علی (ع) .

از جمله این برنامه ها ، محفل انس با قرآن و مسابقه قرائت قرآن با حضور قاریان بسیجی گردان بود . این مراسم در حسینیه ای که با همت بچه ها و با استفاده از نی هایی که از ساحل رودخانه بهمنشیر بریده شده بود در میان نخلستان منطقه ساخته شد که در نوع خود منحصر به فرد بود .

برگزار کنند گان ، داوران و قاریان همگی از بچه های گردان بودند و در پایان مسابقه نیز به نفرات اول تا سوم نیز جوایزی که از قبل تهیه و تدارک دیده شده بود اهداء شد .

 شهدایی که در آن محفل بودند و چند روز بعد به شهادت رسیدند عبارت بودند از :

بهمن درولی ـ مرتضی سعیدی نیا ـ سید جلال اسدی نسب ـ حسن آیرمی ـ یوسف جاموسی

 سید حبیب حبیب پور

ماه رمضان که به پایانش نزدیک می شود دلها یک جور دیگر می شوند . نمی دانم چگونه ولی همین قدر میدانم که روزها سنگین تر می روند . ثانیه ها کند تر و لحظه ها پر از حسرت سپری  می شوند .

روزهای آخر که دیگر از حال وهوای شبهای قدر بیرون امده ایم احساس میکنیم دارند سفره را جمع می کنند . دلهایی که یک ماه با خدا بوده اند احساس دلتنگی می کنند . گویی دوستی صمیمی دارد ازکنارشان می رود . می رود تا سالی دیگر برگردد.شاید مثل روزهای پایانی مدارس که با هزار داستان و خاطره  سپری شده باشند و همکلاسی ها باید از هم جدا شوند یا مثل خداحافظی مادری با فرزندش که دارد به سربازی می رود و یا حتی آخرین نگاههای مادری که دخترش را لباس عروسی می پوشاند و می داند که دیگر این دختر را باید در خانه ای دیگر ملاقات کند .

به هرحال این روزهای پایانی از جنس دیگری اند و من هم مثل شما دلم می لرزد که خدایا آیا مرا از منزل خود بیرون می کنی ؟ آیا دیگر نمی خواهی با تو سخن بگویم ؟ آیا نجواهایم را دوست نداشته ای؟ آیا نمازهایم را نمی پسندیدی؟ آیا...

شبهای آخر ماه رمضان _ اما _ از حال و هوا ی دیگری برخوردارند و من هم مثل شما این شبها را دوست دارم بی آنکه به اندازه شما قدر انها را بدانم .

شب احیا و دعا خوانی شب 29 با همه خاطراتش برایم دوست داشتنی است و بی اختیار مرا به شبهایی از جنس نور پرتاب می کند که با جمعی از دوستان که بسیاری از انها را  دیگر در کنارم  نمی بینم با کتابهای کوچک و بزرگ مفاتیح و مصباح المنیر خود را به مسجدی می رساندیم که وعده گاه آنانی بود که دلهایشان شور می زد که مهمانی دارد تمام می شود .

شب بیست ونهم ماه مبارک رمضان گریه ها  از نوع دیگری بود . بی آنکه بخواهی با انهمه عاشق همراه می شدی و هق هق انها تو را به خویش می اورد .

در گوشه  ای از مسجد ، عزیزی سر به سجده گذاشته بود که ترکشی در کربلای 5 او را به خدا رساند . در میان بک یا الله جمعیت ، صدای گریه ای به گوش می رسید که صاحبش درساحل اروندرود با گلوله تیربار دعایش به اجابت رسید . در اوج بالحسین  گفتن مردمی که ضجه میزدند کسی اشک می ریخت که درطلاییه گم شد.

شب بیست ونهم ماه مبارک رمضان ، ستونهای قدیمی و قطور مسجد کرناسیان در خود ناله هایی را ثبت و ضبط می کرد که اینک و پس از سالها حسرت شنیدنشان بر دلشان  مانده است . ناله هایی از جنس خواستن . از جنس نیاز . از جنس خدایا به چیزی به جز شهادت راضی نمی شوم.

شب بیست ونهم ماه مبارک رمضان همیشه حسرتی بزرگ را یاداوری می کند که ای کاش ...